Ik besef dat ik geluk heb gehad. Maar toch…bijna 26.000 km door de mooiste en verkeers chaotische landen en waar gaat het mis? 2 blokken van je huis vandaan.
1,2,3…Bam! Als ik eraan terug denk krijg ik koude rillende benen. Dit keer was het helaas mijn beurt om als motorrijder kansloos aan het kortste eind te trekken. Gisterochtend 11.45 uur reed ik naar huis op de motor. Genietend van het zonnetje in het koude weer.
2 baans rondweg Amersfoort waar je 70 kmh mag. In de verte zie ik een zilvere auto wachtend bij het tankstation om in te voegen. Ik rijd op de linkerbaan. Geen probleem voeg maar in denk ik nog. Voegt de auto direct in op de 2e baan 20 meter voor me. Probeer nog te remmen en merk dat door het gebruik van mijn achterrem erbij ik met 2 geblokkeerde wielen begin te schuiven en de achterkant van de motor probeerd mij rechts in te halen. Ik merk dat ik het niet red. Te groot snelheidsverschil.
Dan gaat het snel…Ik doe even mijn ogen dicht en incasseer de klap. Door de voorwaartse kracht die er ontstaat en mijn rechterkoffer die bleef hangen aan de auto word ik over mijn motor door de lucht geslingerd en beland op de linkerkant van mijn lichaam op het asfalt. De motor schuift achter mij aan en haalt mij in om over mij heen te stuiteren. Het gewicht van de motor duwd mij tegen en onder de vangrail. Daar blijf ik liggen. Ze zeggen dat ik buiten bewustzijn ben geweest maar kan me alleen herinneren dat ik mijn ogen open deed en ik heel hard begon te huilen. Daardoor merkte ik de puin in mijn buik op. Ik hou de hand vast van een man, knijp zo hard ik kan om de pijn weg te laten gaan. Verschillende mensen zie ik vanuit mijn gezichtsveld bellen, rennen, het verkeer regelen en op mij in praten. Ik hoor sirenes en een helikopter en krijg het stervens koud. Is dit voor mij? Allemaal zo onwerkelijk!
Opgefrommeld lig ik onder de vangrail en besef dat ik adem. Ik concentreer mij op mijn ademhaling en sluit mijn ogen even. Dat helpt. Mindfulness. Hier en nu.
Na een uitgebreid ziekenhuisbezoek op de IC van het UMC blijkt dat ik 2 ribben heb gebroken en mijn linkerhelft van mijn lichaam een goeie klap heeft gehad. Ik hoor de chirurg nog zeggen: “wij zien motorrijders vaak in een andere toestand binnen komen”. Dankbaar ben ik.
Nu herstellende thuis. David.
Hier David zijn bericht op Facebook. Ongelofelijk, hij heeft op plekken gereden waar menig automobilisten nog niet eens durfen te rijden en dan gebeurt je dit… Heel veel sterkte en beterschap! Hopelijk kan je snel weer op de tweewieler!
